c o l l e J A n n : o g e – r e t l a y m

Halos dalawang dekada na ang nakararaan simula ng tayo’y magkakilala. At sa loob ng mga taong ito’y sinubok na ng panahon ang ating pagsasama. Binigay ko sa ‘yo ang buong pagtitiwala ko, kahit ilang beses mo pang winasak ito. Kailanman ay hindi ako nagdemand ng kahit ano from you. I just wished for one thing, at alam kong alam na alam mo kung ano man ‘yon. Bakit di mo magawang ibigay sa akin ang simpleng bagay na ito? Tama bang maghinala pa ako? Or should I say, may dapat ba akong paghinalaan pa?

Sorry if I can’t help but feel bad about what you just did. Wag ka sanang magalit sa akin kung ganito man ako mag-isip… di mo rin ako masisisi. Napapansin kong defense mechanism mo na lamang ang maggalit-galitan magalit para hindi ko na ungkatin pa ang mga pangyayari. Hayaan mo, sinusubukan ko pa ring magpakatanga sa abot ng aking makakaya, in such a way na palilipasin ko na lamang ang mga pagkakataong ito ng ako pa ang hihingi ng paumanhin. Pakatandaan mo lamang na darating din ang panahon at maiintindihan mo rin kung anong nararamdaman ko… in one way or another…

Almost 6 months na akong nagtatrabaho as an OR nurse…

Marami na rin akong natutunan at masasabi kong malaki ang inimprove ko simula ng ako’y mapasok dito. Ngunit dahil sa isang pangyayaring di inaasahan, na wala naman kaming kinalaman ngunit kami ngayon ang magdudusa pati na rin ang maiiwan naming co-staff nurses, ay kinakailangan na naming umalis sa aming posisyon para maka-cope up ang ospital sa mga financial problems nito kahit may isang bagong malaking building na pinapatayo at higit pa sa doble ng dating size ang OR na pinaplano at ayon nga sa isang core group na malapit sa akin ay may sumesweldong mga tauhan na ang 1 week na sweldo ay katumbas ng 1 month habang kami’y magdudusa na naman sa paghanap ng trabaho sa panahon na freeze hiring ang mga ospital.
Lubos akong natutuwa dahil napagtanto ko kung sino ang mga may pagpapahalaga at concern sa mga tulad kong probationary na mareregular na sana na biglang tatanggalin sa trabaho dahil sa mga pangyayari. Pinagsubmit na ang aming batch ng resignation letter effective May 10, 2009. Pag hindi pa raw kami makakapagsubmit within that week na tinext kami para gumawa ng letter ay termination na ang katumbas. Dahil sa takot ko na rin sa tindi ng pangangailangan ko sa working experience ay nagsubmit agad ako kinabukasan. Ngunit nung sumunod na araw ay ipinatawag ako ulit ng Nursing Office para baguhin ang nilagay kong reason sa aking pag-alis.

Ito ay parte ng original resignation letter ko:

…filing my resignation as a staff nurse in this hospital effective May 10, 2009 due to some hospital matters that were vividly discussed to our batch hired last November 2008…

At dahil sa damay ang ospital sa ginawa kong letter which is so true, pinarevise nila sa akin.  Sabi pa nga gumawa na lang ako ng sarili kong reason, wag na idamay ang ospital na syang ginawa na ng karamihan ng aking batchmates sa trabaho. Ang iba sa kanila ay nilagay na magmamasteral, magmemedicine, chuva ek-ek…na wala naman akong balak gawin dahil ni minsan ay di pa yun tumawid sa isip ko!

Wala akong magagawa kundi irevise na lang ng ganito:

…filing my resignation as a staff nurse in this hospital effective May 10, 2009 due to some inevitable circumstances that urged me to do so…

Dali-dali na rin ako umalis pagkapasa ko nyan, sabay papirma ng clearance sa chief nurse! haha! Ayaw ko na baguhin pa ito. Napaka-unfair kung hindi ni la tatanggapin ang totoong reason. Pinababaw ko na nga at ginawang malabo ang reason ko na yan. Isa pa, kailangan ko habulin ang iba ko pang papipirmahin sa clearance habang ako’y antok na antok dahil kagagaling ko lamang sa 6pm-6am shift noon at hinintay ko pa ang 9am para lamang maabutang bukas ang office, partida pa duty pa ako ulit 6p nung araw ding yon!

Isa pang dagdag sa pahirap sa amin ang pagpapapirma ng clearance kung saan lahat ng department heads ay hahagilapin namin para lamang magpapirma. Ang mahirap pa nito, iba-iba ang schedules nila. Di tuloy ako makapagsimulang mag-apply sa ibang hospitals dahil kailangan ko ang clearance, kahit hindi na muna ang certificate of employment. At hanggang ngayon hindi ko pa tapos ito…oh hindi!!!

Ngunit dahil sa clearance na ito, na malamang na ako ang nangungunang magpapirma, marami sa department heads ang nagtatanong kung bakit ako aalis, kung saang bansa ako tutungo….haay wish ko lang di ba! Sa dami nila e balak ko na sanang irecord na lang ang explanation ko sa tape at i-play na lamang ito bago ako magpapirma. Ngunit dahil routine na ang kanilang mga katanungan ay parang nababawasan na rin unti-unti ang dinadamdam kong sudden pag-alis. Nagugulat na lamang ako sa kanilang mga reaksyon sa tuwing nagpapaliwanag ako. Halos lahat sila ay nagbibigay ng payo sa akin at nagpapahiwatig ng kanilang concern sa tulad ko pati na rin ang poot sa mga nagdesisyon na kami’y paalisin. Nakakahipo (nakaka-tats!LOL) ang mga reaction nila kahit na nung huli ko silang nakita ay nung orientation pa lamang namin. Marami sa kanila ay naluluha imbes na ako ang maluha. Hanggang sa iiwan ko na lamang silang teary-eyed pag ako’y magpapaalam na dahil duty pa ako o pauwi na ako from night shift at isinisingit ko lamang ang aking pagpapapirma ng clearance sa schedule ko. Wala lang, nakakatuwang isipin na sila pa yung concern talaga kaysa sa mga taong nagdesisyon nito na mas madalas naming nakakasalamuha.

Ano pa nga bang magagawa ko? Malamang mag-aapply sa iba upang magsimulang muli. Pero dahil sa pangyayaring ito, may bigla akong naalala…

Nung magpapasa pa lamang ako ng resume at mga kung anu-ano pang requirements sa ospital na ito, sinabi ko sa sarili ko at kay Little Man  na hindi ako magtatagal dito kung ako ay maha-hire. Kukuha lamang ako ng experience, mga 3-6 months lamang at ako’y mag-aapply sa mas malalaking ospital dahil mas pinaprioritize nila ang may working experience na. Mas gusto ko kasing magtrabaho sa mga malalaking ospital dahil bukod sa makinang ang dating ng aking resume pag nag-appply sa ibang bansa ay challenging din ang duty dito at mas marami pa akong matutunan dahil sa mas makabagong facilities na ginagamit nila dito.

Bigla akong kinilabutan sa aking naalalang iyon matapos kaming kausapin ng aming mahal na bisor. Imbes na maging malungkot at damdamin ang mga pangyayari, humalo bigla ang galak at sabik para sa aking tinatahak na landas, na mistulang kinalabit ni Little Man at nagsasabing, “Joan, hindi ba’t ito ang iyong balak nung simula pa lamang?”

Naniniwala akong everything cetainly happens for a reason. Marahil ay hindi ko pa alam kung bakit ito nangyayari sa akin sa ngayon, basta’t ang alam ko lamang ay laging nasa tabi ko si Little Man na laging gumagabay sa akin at kumakalabit kapag naiiba ang aking landas sa aming plano.

hanapin nyo ako! hahaha!

Nasundan din ang first entry ko at last! Salamat kay burinj na nag-tag sa akin, kay lhaymahalhay na ayaw ako share-an ng ipinagkakalat nyang lagim, kay mumu na nagpressure sa akin upang irevise ang una kong draft at para tapusin ko na agad dahil ang bilis nyang nagawa ito, kay pot-su na ever-supportive errr Mr. Bear, kay bangz na nagcecelebrate ng kanyang kaarawang ngayon, kay anabanana na nenjahhh mode na kasalukuyang dinaranas ang aking matagal na dinanas (papunta ka pa lang, pabalik na ako!nyahaha!) at kay libay na nagcast ng sumpa kaya ako napilitang gawin ito…errr naenjoy ko rin naman. It’s for you to find out if you care!

So explain ko na lang muna this time how this one works…

Ayon nga sa mga na-tag, nagpa-tag, napatag na gumawa rin ng tulad nito bukod sa isang friend ko na self-confessed sira-ulo na itatago natin sa pangalang plorrrante na katangga katangi-tanging nagbaligtad ng simpleng rules, dapat magsabi ng (10) sampung bagay-bagay tungkol sa sarili mo; (9) Siyam dito ang totoo at (1) isa ang kaechozan lamang.

Game? Ok wala na kayong magagawa dahil game na ako at tumatakbo ang aking grace period!

AKO AY….

1. Isang Painter. Nagsimula lamang ito nung 1st yr HS ako nang bigla kong naisipan sumali sa isang interschool on-the-spot painting contest. Wala akong kaalam-alam sa mundo ng pagguhit at pagkukulay pero sobrang life-changing itong experience para sa akin. Dito ako natuto dahil sobrang nakakahiya ang gawa ko. At dahil dito, nagpursige ako magpaint pagkadating ko mismo sa bahay. Sa sunod na pagsali ko, among all the representatives ng HS, ako ang 3rd place! Hanggang sa nagsunod-sunod na ang sinalihan ko at napanalunang madalas ay 1st place, individual man or group, kahit anong art contests pa yun or kahit designs lamang para sa programs sa mga schools… t-shirt design, poster-making, landscaping, stage designs, banner-making, etc. May nadudulot pala talaga ang lakas ng fighting spirit!

batch logo namin nung college na ako ang may pakana...gawa ito sa inukit na styro...sayang nga lang at hindi maaappreciate sa image ang pinaghirapan kong pakinisin at lagyan ng shape na logong ito. maraming mga nakatataas ang kumontra nang nakita nila ito; kesyo wala daw permiso chuva chuva. care ba nila...inggit lang sila dahil wala sila nito! pasensya na malabo ang kuha, kuha pa kasi ito sa luhoooser kong cp dahil wala pa akong digicam noon.

ang dakilang stage director...pagraduate na ako nito, ako pa rin ang toxic dahil ako ang leader para sa stage design.

4th year college...intercollege/university research forum. ako ang leader ulit, as always.

sample lang ito ng mga gawa ko nung student pa lang ako. madalas ito ang ginagawa ko bilang pampatanggal ng stress na kahit gaano ako kagahol sa oras sa mga gawain ko, nagagawa ko pa rin ang mga gantong bagay. di ko maipaliwanag ang aking kasiyahan pag mga ganoong pagkakataon. hindi ako nakakaramdam ng pagod o antok at feeling koako ay natulog ng isang buong araw sa tuwing nakakatapos ako ng isang piece. pasensya na sa mga kuha, luhoooser yang celphone kong ginamit dahil di pa rin uso sa akin ang digicam noon. di ko na rin makita ang mga orig nyan, itinapon na rin ata ng nanay ko...<_<

marami ng napagdaan ang stage na ito na mga commercials..anyway, wala yung koneksyon sa sasabihin ko. dito ginanap ang aming pinning ceremony at ako muli ang promotor sa stage design. napakatoxic ng dinanas namin dito, sabay sasabihan pa ako na hindi talaga sila (prof & admin) naniniwala na ako ang gumawa ng lettering, napakaimposible daw...insult or compliment? yun lang. period.

2. Isang Volleyball Player. Nang dahil sa nakita kong magandang dinulot ng aking fighting spirit, kinapalan ko na rin ang mukha kong sumali bigla sa volleyball league dito sa village namin. Wala rin akong alam i-execute na kahit anong skill sa sport na ito. Naeenjoy ko lang manood sa mga naglalaro. At dahil dito ay nacurious ako ng todo. Sakto pang may isang volleyball team na may kulang na isang player at niyaya nila ako. “THE CALLING!” Puspusan ang pagtrain sa akin ng aming trainor dahil una pa lamang ay winarningan ko na silang lahat na di ako marunong. Pero dahil sa training namin na 5am ang call time, warm-up na 5am-8am (oo, tama ang nabasa mo!), game proper na 8am-12noon under the summer heat, sobrang natuto talaga ako! Pero kumusta naman sa pinagdaanan kong kahihiyan bago ko nakamit ang bagong skill na ito?! Niyurak ko agad ang aking titulo bilang best muse sa basketball league dito rin sa amin. Ngunit pagkatapos naman ng volleyball league na ‘yon ay madalas na akong maging isa sa star players ng team na sinasalihan ko. Iba talaga ang apog ko!\m/,

Aside from the fact na hindi pa uso ang digicam noon, hindi ko alam kung saan na napunta ang mga alaala ng mapait kong karanasan sa sa una kong pagsali sa volleyball league dito sa amin, kaya't ito na lamang ang pinost ko...beach volley kasama ang aking mga pinsan. di bale, todo da moves din naman yan! ^_~

3. ‘Di makakaalis ng bahay ng wala ang aking umbrella. Ewan ko ba, simula bata pa ako ay mahilig na talaga akong magpayong, at lalo akong nahilig dito nung nagsimula na akong pumasok sa school. Hanggang ngayon di pa rin ako umaalis ng bahay ng walang payong. Parang naging security blanket ko na rin kasi ito. Umulan man o umaraw, secured ako…yun siguro ang nasa subconscious mind ko.

ella...ella...ella...under my umbrella! kinder 1 ako nito, 4 years old, pero lagi na akong may dalang payong..ewan ko nga ba, natrauma ata kung kung saan kaya naging habit ko na magdala ng payong simula pagkabata. siguro dumarami ako pag nababasa...buhoooo!

4. May Natural Hair Color. Ni minsan di ko ginawang pakulayan ang buhok ko though madalas walang naniniwala bukod sa mga taong nakasama ko na simula ng aking pagkabata. Nang minsang nadepress ako, sinubukan kong ipagupit at ipa-relax ang buhok ko. Ayaw ng bading irelax ito dahil ipinagdidiinan nya na nagpakulay daw ako. Pati ba naman yung iba pang customers sa parlor ay pinagsabihan ako, “Neng, aminin mo na kasi. Para rin yan sa ‘yo kung ayaw mo makalbo!” katakot naman! Napaisip tuloy ako kung nagpakulay nga ba ako…pero hindi talaga! HINDEEEE!Nirelax nga ang aking buhok kahit super straight ito dahil gusto ko super bagsak ang dating. ngunit subalit datapwat ito’t try lang muna para mafeel ko anong feeling ng nakarelax ang buhok, parang naging dry naman lalo na nung mga unang araw ng pagkaparelax ko. At dahil dito, ayaw ko ng maulit pa ito!

Ito ako... bago kumikay ..................at pagkatapos kumikay! ......hair relax ang tinutukoy ko ha!hehehe! korek, nadry sya lalo! medyo nagsisi ako, slight lang kasi ginusto ko rin matry pero ayaw ko na umulit din!

unti-unting nanumbalik ang sigla ng aking buhok (parang shampoo commercial lang no?) after a year ng kakikayan. FYI natural hair color pa rin yan. ^^,

5. Sobrang Choosy sa Pagkain. Sa mga bago kong nakakababuyan nakakasalamuha sa pagkain, laging sinasabi na ako na ang pinakamaarte sa pagkain na nakilala nila. Marami kasi akong ayaw kainin at ako’y may preferred na preparations ng pagkain. Ayaw kong mag-uulam ng prito na kung anuman tapos sasabawan ang kanin ko. Kung gusto ko pareho ang ulam na prito at ang ulam na may sabaw ay hinahati ko ang kanin ko sa kalahati ng walang lamangan at kakainin ko ng magkahiwalay ito. Ayaw ko ng kahit anong klaseng salad…macaroni, buko, fruit, etc. Ayaw ko ng mayonnaise at ketchup, not unless burger ang kinakain ko at magkahalo sila. Hindi ako nagsasawsawan…patis, gravy, toyo, etc. not unless ginisang bagoong ito na Indian mango na hilaw ang isasawsaw ko. Ayaw ko ng hinog na mangga. Sobrang favorite ko ang seafoods bukod sa isda na tilapia lamang ang kilala ko dahil ayaw ko ng makilala ang iba pa. Ilan lamang ito sa mga kakaiba sa aking eating habits. Kung stalker kita, pwes, mahihirapan ka!

6. Chess Varsity Player. Isa pang katunayan ng kakapalan ng aking mukha ay nang nag-try-out ako sa chess varsity team na di man lamang alam ang moves ng ibang pyesa nito nang ako’y nasa Grade 5 pa lamang. Dati na akong naturuan at naglaro nito, Kinder 2 ako, 6 yearsa old, pero pagkatapos ko matuto ay matagal na rin akong hindi nakahawak ng mga pyesa. Naulit na lamang ang muli kong paghimas sa chessboard at sa iba pang parts nito nung try-out na mismo. So ano pa nga ba ang mangyayari? Di ako natanggap at sobrang kahiya-hiya kasi pinapakain na mismo sa akin ng aking kalaban, as in tutuklawin na ako, iniiwasan ko lamang. Pero wag ka, nagpractice ako ng puspusan matapos akong lait-laitin ng iba pang nagttry-out. Nang ako’y high school na, nagtry-out ulit ako at sinwerteng maging isa sa anim na napiling magrepresent ng aming school. Proud me!

college days...chess tournament. partida, kakabakuna lang sa akin at mabigat pa ang kanang braso ko nyan.. ^_^

7. Maagang Tumigil sa Pag-inom ng Gatas. 1 year 1 month old pa lamang ako, tandang-tanda ko na ang mga pangyayari kung bakit ko biglang naisipang itigil ang bottlefeeding. Nagkasakit kasi ako noon at dahil bata pa lamang ay marunong na akong magrecognize ng colors, madaldal, masyado ng aktibo ang aking tastebuds ngunit di pa naglalakad kahit isang hakbang lamang dahil sa aking todong katamaran ay napansin kong kulay orange ang aking gatas at nasense kong pinaglololoko ako ng mga magulang ko nang sinabi nilang last na ang gamot na iinumin ko. Wais na ako bata pa lamang. Ayaw kong nagpapalamang kahit sa mga magulang ko. Hinding-hindi nila ako maloloko kaya dahil doon ay napagpasyahan ko na tumigil na lamang uminom ng gatas. Naiisip ko kasi lahat ng gatas ay may gamot. Hanggang ngayon hindi mo ako mapapainom ng gatas na puti, though sobrang favorite ko ang pastillas at iba pang milk products pati na rin ang magpapak ng bear brand, wag na lamang hahaluan ng tubig bago pa ito matunaw sa bibig ko, parang awa mo na!

8. Isang Cam-Whore. Self-confessed! Pansin nyo naman sa aking mga madalas i-update na profiles yun malamang. Lahat ng mga napupuntahan kong mga lugar at precious moments with precious people na nakakasalamuha ko simula ng ako’y nagkaroon ng sariling digicam ay di ko mapapalampas. Lately ay nahihilig ako sa photoshoots at modeling ng kung anu-ano para kung sinu-sino though ako’y vertically challenged (whattaterm!). May nagtxt actually na roommate ko dati, “Ate, ikaw ba yung nakita ko na model ng *toot*? Parang ikaw talaga eh!” Sagot ko naman, “Naku! Hindi ah! Wahahaha! Marami lang talaga akong kamukha.” Hanggang ngayon ay nagungulit pa rin siya at parami pa sila ng paraming nagtatanong, dinedeny ko lang lagi. Pwes, AKO NGA YON!!! Secret lang ha…alam ko namang wala sa inyo ang makakabasa nito. Hehehe!

yan ay ako, ako, ako kasama ang aking friendly model friends pati na rin ang aking mga pinsan na walang kaobvious-obvious na nagmana ng aking kagandahan...este, ng aking kahiligan magpose sa harap ng camera

labis akong nagalak sa aking nakita nang ako'y kasalukuyang nagbubungkal ng aking maalikabok na albums nang ito ang aking nakita ^_^ narealize ko na bata pa lamang ako ay natural na pala it sa akin. LOL

9. Mahilig sa DVD…ngunit ang DVD ay walang hilig sa akin. Sobrang daming tambak dito na DVD’s sa bahay, mapa-orig man o pirated, movies man o series. Karamihan naman doon ay naumpisahan ko na, lalo na yung series. Pero…wala pa akong natatapos ni isa! Kahit movies hindi ko rin natatapos dahil intro pa lamang, nagfflash pa lamang sa screen yung mga pangalan ng kung sinu-sinong mga Poncio Pilato, mapasandal lamang ako ay deadz na…borlogz ang lola! Kahit gaano pa ako ka-curious at ka-willing na matapos ang isang panoorin ay dinadaig pa rin ng aking antok. Sa series, maximum of 2 episodes lamang ang aking kinakaya sa isang panooran. Ganun kahina ang aking resistensya sa antok. Ewan ko nga ba…wala na akong magagawa pa.  Ganon na talaga ako. Kahit pa sa sinehan yan at may kasama akong prospect dyerrr ay di pa rin keri.

10. Anti-NURSE. Ni minsan hindi ko inambisyong maging isang nurse. Ni minsan hindi ko nasambit ang katagang yan sa ambitions ko, i-check mo man ang mga sinagutan kong autographs! Naalala ko tuloy nung 4th year HS ako nung papalapit na ang aming graduation habang nagfifill-up na kami ng classmates ko ng application forms para sa entrance exams sa college, natanong ko sa sarili ko na di ko naman sinasadyang medyo malakasan na, “Ang 1st choice ko accountancy. Ano kaya ang ilalagay ko sa second choice?” Aksidenteng narinig ng katabi ko at sumagot sya, “NURSING! NURSING ang ilagay mo. Promise nakikita ko sayo ang isang nurse! Bagay sayo maging nurse!” At ang aking sinagot na sobrang tinatawanan ko na sa ngayon ay, “ YUUUCCKKK! NURSING!? Ayoko nga! Ang dami-dami nyo na dun e. NEVER! Masyadong common! Iba na lang, wag lang yun!” Months from then, isang gabi bago ako ay mag-enrol na sana ako sa isang tanyag na unibersidad bilang Accountacy student, tumawag ang tita ko from USA at sinabi na mag-Nursing ako dahil malaki ang sweldo ng nurses doon. Starting pay pa lamang ay $28 per hour na. Kinompute ko agad ang sswelduhin ko in a month and in a year at kinonvert sa pesos, din na ako nagdalawang-isip pa! Kinabukasan, imbes na balikan ko ang sana’y eenrolan ko ng Accountancy, sa ibang schools ako nag-inquire at nagregister para sa panibagong entrance exams. At kumusta naman..ako’y isang ganap na nurse na! Naalala ko rin nung ako’y nasa 4th year College wherein pinapili kami ng gusto naming specialization sa Nursing field, Medical-Surgical Nursing ang pinili ko at nagsimulang magtrain dito. Halos lahat ay gusto ng Operating Room (OR) Nursing na sya ring aking kinokontra madalas. Ayaw ko sa OR dahil masyadong kumplikado at kakaiba ang mga kailangang idevelop na skills. Pero kumustahin nyo ulit ako dyan…dahil ako’y isang ganap na OR NURSE na!

duty nga ba kami nito??..MMMUKAAA NGAAA!

Sadyang napaka-ironic ng buhay. Hindi lahat ng kagustuhan natin ay syang masusunod. Let’s always keep in mind that it is very healthy to make our own plans, but God always has plans for us that are way better than ours. He simply knows what’s best for us. Binigyan nya tayo ng kanya-kayang skills and talents, nasa atin na kung paano natin ito madidiscover at pagyayamanin. He simply knows what’s best for us. What we are is God’s gift to us, what we become is our gift to Him.

Nahh..so much for the drama! At dahil sobrang tagal kong i-post itong tag thingy na ito, lahat ay nakagawa na bukod sa akin so congratumalations sa akin na wala ng ma-tag. kahit sino na lang na hindi pa gumagawa ng tulad nito. baka ikaw gusto mo?

So ano sa tingin nyo ang hindi dapat kasali sa facts about me? Oh well…pag-isipang mabuti!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!